Havaalanına geldim. Bagajları filan teslim ettik. İş Bankası’ndan platin kartları olanlar yanlarında bir kişiyle birlikte o yemek filan da yenilen özel “lounge”a girebiliyorlar, Selçuk abi Serhat abiyi, Alper abi de Nurullah abiyi alınca ben de tek kaldım, beni de Ahmet Şahin aldı, böylece girebilmiş olduk. Aslında böyle yerlerde bulunmayı severim. Çok da kompleks yapmam yani, modern insanların tapınağı filan diye. Gerçi İş Bankası’nın yeri öyle ahım şahım bir yer değil. Çay, peynir, zeytin, biraz da kurabiyeyle açlığımı yatıştırdım. Salondaki koltukları da artık Zeytinburnu’nda Playstation salonları kullanıyor.   

Sevgili dostlarım; şöyle bir geriye dönüp maziye buruk bir gülümsemeyle baktığım zaman; şu koca ömrüm ne acılarla yoğrulmuş, ne çilelerle örülmüş, ne ihanetlerle sarsılmış, işte bunlara şahit oluyorum ve yorgun ruhum heyhat diyor; artık gemi kalkmak zamanı gelmişse limandan, bir gemi kalkar bu zamandan. Ne güzel söylemiş şair. Beyhude çabalarım oldu, böyle yıllarım geçti, yine beyhude insanlarla takıldım. Böyle beyhude şeylerin beyhude olmayan tek tarafı, insana beyhude olan şeyin ne olduğunu öğretmesidir diyebilirim, yaşıma ve başıma dayanarak. Yine sizin için seçtiğim şu beylik cümleyi de söyleyeyim; “hayat insana birtakım seçenekler sunuyor”. Evet, bazen tercih yapman gerekir. Yaa.